Yamaç tırmanışı yapmak isteyen genç bir kız vardı. Bir gün cesaretini toplayarak bir grup tırmanışına katıldı. Tırmanacakları yere vardıklarında, neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktı karşılarına. Tüm korkularına rağmen, genç kız azimliydi. Emniyet kemerini taktı, ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmaya başladı.

Bir süre tırmandıktan sonra, nefeslenebileceği bir oyuk buldu. Orada asılı dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kişi dalgınlığa düşerek ipi gevşetiverdi. Aniden boşalan ip, hızla genç kızın gözüne çarparak lensinin düşmesine neden oldu.

Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı. Lens, yamacın ortasında bir yerlerde kalmıştı ve genç kız artık bulanık görüyordu. Ãœmitsizlik içindeydi genç kız, lensini bulması için Allah’a dua edebilirdi yalnızca. Ve içten içe düşünüp dua etmeye baÅŸladı “Allah’ım! Sen bu anda buradaki tüm daÄŸları görürsün. Bu daÄŸlar üzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiÄŸin gibi, benim lensimin yerini de biliyorsun. Onu bulmama yardım et”.

Patikalardan yürüyerek aÅŸağı indiler. AÅŸağı indiklerinde, tırmanmak üzere oraya doÄŸru gelen yeni bir grup gördüler. İçlerinden biri “Aranızda lens kaybeden var mı?” diye bağırdı.

Genç kızın sonradan öğrendiğine göre, lensi bir karınca taşıyordu ve karınca yürüdükçe yavaşça kayanın üzerinde hareket edip parlayan lens kızların dikkatini çekmişti.

Eve döndüklerinde genç kız lensini nasıl bulduklarını babasına anlatacak ve bir karikatürcü olan babası da ağzıyla lens taşıyan bir karınca resmi çizerek karıncanın üzerindeki baloncuğa şunları yazacaktı:

“Allah’ım! Bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum. Bunu yiyemem ve neredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediÄŸin sadece bunu taşımamsa, senin için taşıyacağım”.

“BU YÃœKÃœ NÄ°YE TAÅžIYORUM” demeyin.

dua, karınca, lens